|
|
|
Het verlangen naar autonomie
De ideologische onderstroom van de kraakbeweging
bij uitstek is het verlangen naar autonomie. Deze
gedachte is anno nu, tientallen jaren na de kraak
van het gebouw Van Ostadestraat 233 in de Amsterdamse
volkswijk de Pijp, nog altijd springlevend. Zelf
vorm geven aan de dingen die je belangrijk vindt
in je leven, en zelf daarvoor de verantwoordelijkheid
nemen.
Dat komt tot uitdrukking in de wijze waarop we het
pand beheren en onderlinge relaties aangaan. Omgekeerd
is het handen en voeten geven aan die attitude alleen
maar mogelijk in een structuur als die we zelf praktiseren.
Een van de belangrijkste aspecten daarbij is natuurlijk
het feit dat de kosten voor huisvesting en onderhoud
in het algemeen enorm gedrukt kunnen worden vanwege
het erfpachtcontract dat in 1983 is afgesloten met
de gemeente.
Dat maakt in de eerste plaats het voortbestaan van
veel van de alternatieve kleinschalige bedrijvigheid
in Ostade 233 mogelijk. Daarnaast geeft het ruimte
om andere activiteiten te ontplooien naast en in
het verlengde van de broodwinning (of die van anderen
te ondersteunen), en tenslotte faciliteert het een
beroepshouding waarin je bewust vorm kan geven aan
je werk in plaats van erdoor geleefd te worden.
Het bewustzijn dat Ostade 233 een langdurig project
is dat we met z'n allen dragen, heeft ervoor gezorgd
dat zich in de afgelopen jaren nooit ernstige conflicten
hebben voorgedaan; de sfeer in het pand wordt door
de huurders als relaxed ervaren. Natuurlijk draagt
niet iedereen evenveel bij aan het gezamenlijk nemen
van verantwoordelijkheid, maar het zelfbeheer laat
vele vormen van participatie toe. Zij die daarin
actief hebben deelgenomen, hebben zich vele praktische
en sociale vaardigheden eigen kunnen maken die weer
te pas komen bij hun eigen ontwikkeling.
Tekst website: Alex van Veen, Rutger Post en
Martin Vlaming
Foto's: Jeroen Fles, Roeben VKN, Alex van
Veen, Stadsarchief en archief Ostade 233.
Vormgeving: Roeben VKN
|
|
